Med dig jeg kiærligen vil Elskovs Sødhed smage,
J Livets Bitterhed og tage Deel med dig;
J Skoven ikke een, som jeg, saa kiærlig Mage,
Ey Kone blive skal, som du, saa lykkelig.
Jeg til de klareste Vand=Bække dig vil leede,
Som rinde reenligen paa det Snee hvide Sand,
Der nippe Tørsten bort, der køle Dagens Heede,
Der leege kiærligen paa Bækkens Blomster=Rand.
Jeg til det tykkeste i Skoven dig vil føre,
Som ey kand giennemsees af nogen Skole=Dreng,
Der vil jeg konstigen for dig en Reede giøre,
Og dine Vingers Duun skal tiene mig til Seng.
At søge Mad til dig jeg Marken vil omvanke,
Med en omhyggelig og stræbsom Kierlighed,
Og dig af alle Ting det allerbeste sanke,
Som os meeddeelet har Naturens Gavmildhed.
Og naar min Kiæreste sig vilde ud begive,
Og smage vidt omkring den føde Sommer=Tiid,
Jeg da den gandske Dag vil gierne hiemme blive,
Og vore Ungers Flok opvarte med all Fliid.
Naar du ved Moders Drift og Varme skal oplive
Og danne disse smaa i Egget fængslede,
Da skal jeg, ved min Sang, din stille Tiid fordrive,
Og giøre kiærligen din Møye lættere."
Her holdt Soolsorten op. Den Hierte rørte Frue
Med kiærlig Ynksomhed hans Beyle=Sang forstood;
Hun følte, og tilstood en lige Elskovs Lue,
Og hastig paa hans Nøød og Smerte raadte Bood.
Hand da sin unge Bruud til Brøllups=Busken førte,
Fornøyet fatte sig ved hendes Side ned;
Et saa lyksaligt Par mand ey i Skoven hørte,
Ved en saa inderlig indbyrdes Kierlighed.
